خداحافظ ای شعر شبهای روشن

                                             خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

  خداحافظ ای آبی روشن عشق

                                              خداحافظ ای عطر شعر شبانه

  خداحافظ ای همنشین همیشه

                                              خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

  تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

                                               تو را می سپارم به دل های خسته

  تو را می سپارم به مینای مهتاب

                                               تو را می سپارم به دامان دریا

  اگر شب نشینم اگر شب شکسته

                                                تو را می سپارم به رویای فردا
 
  به شب می سپارم تو را تا نسوزد

                                                به دل می سپارم تو را تا نمیرد

                 خواب چشمان تو را تعبیر کرد 

                              کاش می شد همچو گلها ساده بود

                                              سادگی را با تو عالمگیر کرد

                                                         کاش می شد در حریم سینه ها

                                                                      عشق را با وسعتش تکثیر کرد

حرفهای کرم پروانه را می فهمیدم

به وراجی سارها در دل لبخند می زدم

و در رختخواب با پروانه ای درد دل می کردم

روزگاری سوال جیرجیرک را می شنیدم و پاسخ می دادم

با هر دانه ی برفی که بر زمین می افتاد و جان می داد گریه می کردم

روزگاری به زبان گلها سخن می گفتم دیدی چگونه آن روزها رفتند

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت   

       ولی بسیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد       

گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

        و او یک ریز وپی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را 

نیمش رخ عاشق است و نیمش رخ دوست

این زردی و سرخی که در او می بینی

زردی رخ عاشق است و سرخی رخ دوست